De pratende bloemen van Pascal - over het opschorten van oordelen

Het convent langs het strand, waar onze trainingen plaatsvonden.

Een van de gedenkwaardigste gebeurtenissen op de CREA Conference in de Italiaanse badplaats Sestri Levante was onze ontmoeting met Pascal en zijn wonderbaarlijke verhalen. Hij bracht ons in grote verwarring, maar bood met zijn eigenzinnige gedrag ook een onverwacht inzicht.

Samen met een internationaal gezelschap van trainers en innovators volgde ik de afgelopen dagen het programma over Creative Problem Solving, een stappenplan om creatief te denken. We waren al een half dagdeel bezig met deze training, toen Pascal zich bij ons voegde als deelnemer. Hij vertelde dat hij tijdens zijn treinreis opgehouden was bij de grens, zodat hij veel te laat op de conferentie arriveerde. Kan gebeuren, dachten we nog.

Bij de volgende bijeenkomst was iedereen op tijd aanwezig, behalve Pascal. Onze trainers hadden met de groep afgesproken dat iedere laatkomer een zeer overdreven verhaal moest vertellen over de reden van de late komst. Pascal aarzelde even toen hij dat hoorde en vertelde vervolgens een fabelachtig verhaal over een visioen op het strand, dat hij geprobeerd had in foto's vast te leggen. We moesten lachen om zijn verhaal, maar met zijn opmerking "I can show you the pictures!" bracht hij ons toch even in verwarring.

De volgende dag was Pascal weer te laat. De ergernis in de groep groeide. Eén keer te laat komen viel nog te billijken, maar twee keer is ronduit irritant. Wederom vertelde Pascal een merkwaardig verhaal, dit keer over een steen die hem aangesproken had. Tot onze stomme verbazing toonde hij in zijn hand de betreffende steen, waarmee hij in contact gekomen zou zijn. Was Pascal een wonderbaarlijke toneelspeler? Of iemand die overdreven veel aandacht nodig had?

Zoals inmiddels te verwachten viel, was Pascal op de derde bijeenkomst opnieuw te laat. Hij brak met opzet de regels! Hij had ditmaal enkele margrieten in zijn hand. Hij vertelde hoe de bloemen hem onderweg aangesproken hadden om geplukt te worden. Hij gaf ze aan onze drie trainers, die ze glimlachend in ontvangst namen.

Bij de afscheidsceremonie dankte Pascal ons voor het geduld dat we met hem hadden gehad, want hij wist ook wel dat hij zich op een onalledaagse manier gedroeg. Met zijn verhalen wilde hij voor kleine sprankelende vonkjes zorgen, legde hij uit. Dat kon onze groep toch waarderen. Blijf alsjeblieft met stenen en bloemen praten, wensten enkele deelnemers hem toe.

Ik realiseerde me gaandeweg dat Pascal precies liet zien waarvoor we allemaal bij CREA waren: leren om ons oordeel uit te stellen, bewust regels te doorbreken en ons open te stellen voor onverwachte vonkjes. Dankjewel Pascal.


Verder lezen:

• De negen sprankelende lessen van Pippi

Vlokken in juni

Het sneeuwde gisteren in de tuin. De witte rozenstruik bloeit dit jaar zo overvloedig, dat je een dons van rozenblaadjes over je heen krijgt als je er langs loopt.

Juni is overvloed: rozen in de tuin, aardbeien, asperges en tomaten in de keuken. Samen met Niels struinde ik gisteren de slager, kaaswinkel, bloemenwinkel en supermarkt af. Wat zullen we kiezen: watermeloen of galiameloen? Weet je wat, we doen allebei. Er stonden allerlei Italiaanse gerechten op ons programma, omdat die gerechten de ultieme zomerkeuken symboliseren. Met bruchetta, olijven, gemarineerde asperges en andere antipasti. Kalfsschnitzels afgeblust met marsala, gepofte aardappels en gevulde tomaten uit de oven.

Er meldden zich in de loop van de middag nóg vier gasten voor het zomerdiner van gisteravond. Samen met de kinderen wandelde ik weer terug naar de slager voor extra kalfsschnitzeltjes. De verkoopster snapte er niets van vroeg wat wij er allemaal mee van plan waren.

Het ultieme sluitstuk van het zomerdiner was een trifle met aardbeien, meringues en limoncello. Ik had namelijk een site gevonden die helemaal gewijd is aan trifles (zelfs trifles voor het ontbijt!!) , waar ik dit recept vandaan plukte. Sneeuwwitte room met vlokken van aardbeien en frambozen. Hij smaakte geweldig. Van mij mag het altijd juni blijven.


Trifle met room, aardbeien en limoncello (8 personen)

Dit heb je ervoor nodig:

een halve liter slagroom
500 gram volle kwark (of Griekse yoghurt)
suiker naar smaak
750 gram aardbeien
150 gram frambozen
250 gram meringues (eiwitschuimpjes)
een scheut limoncello (Italiaanse citroenlikeur)
5 kleine cakes

Zo maak je het:

Klop de slagroom met suiker naar smaak. Meng hier de kwark doorheen. Maak de aardbeien schoon en snijd ze in stukjes. Doe hetzelfde met de frambozen. Leg op de bodem van een grote glazen schaal de cakes. Schenk hier een scheut limoncello overheen. Schep hierop de helft van het roomkwarkmengsel. Daarop komen de aardbeien. Kruimel hierover een laag meringues heen. Sluit af met de rest van het roomkwarkmengsel en de frambozen.

Ik droom van soep

Ik dacht dat ik een wereldreis wilde maken en ooit nog eens een buitenhuisje in Toscane wilde bewonen. Wat een vergissing.

Wat ik écht wil, zijn geliefde en anderszins fijne mensen om mij heen. Mensen leveren mij inspiratie op en gevoelens van verbondenheid. Met anderen wil ik het leven vieren. Dan ligt emigreren niet voor de hand, al ligt er op Bali een paradijsje klaar.

Ik heb eigenlijk ook geen materiële toekomstwensen. Geen bolide, geen boot, zelfs geen boerderijtje. Het enige waar ik nog wel van droom is een flinke tuin, waar ik bloemen, groenten en kruiden kan kweken. Waarmee ik eigenlijk terugkeer naar het paradijs van mijn kindertijd, toen ik ook niets liever deed dan zaaien, wieden en oogsten. Maar dat groene paradijs hoeft niet zover weg te liggen, heb ik me bedacht. Terwijl Italië de komende decennia langzaam uitdroogt, schep ik hier ergens in dit polderland mijn mediterrane kruidentuin met olijfbomen en oleander.

Daarmee is mijn droom eigenlijk veel simpeler dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Sterker nog, mijn droom valt vrijwel samen met het woord soep. Dat moet ik natuurlijk even uitleggen. Soep is het ideale warme, zachte comfortfood, maar ook het ultieme bindmiddel. Wat kook je als je een grote groep te eten wilt geven? Wat bied je iemand aan die troost nodig heeft? Juist.

Onze kinderen weten bijna niets heerlijkers te noemen dan de tomatensoep met balletjes van Oma. Ik droom ervan straks ook zo'n Oma te zijn, die altijd soep klaar heeft staan voor binnenvallende bezoekers. Met veel groenten en kruiden uit onze eigen tuin, uiteraard.

Happy Diwali

De donkerste tijd van het jaar, dus het seizoen van de lichtjesfeesten. Binnenkort is het Sint Maarten, volgende maand volgt het kerstfeest. Maar morgen is het ook Diwali, de Hindoestaanse variant van het lichtfeest.

Het is een echt familiefeest, dat in India wordt gevierd met gelukswensen, bloemenversieringen, lekker eten en kadootjes. Maar bovenal met brandende kaarsjes, die in het hele huis worden neergezet. In ieder vertrek komt een lichtje ter ere van de geluksgodin Lakshmi. Ook worden ramen en deuren open gezet om Lakshmi - en daarmee voorspoed, hoop en succes - welkom te heten.

Dat laatste gebruik lijkt me minder handig met het stormweer van nu, maar wat de rest betreft stel ik voor Diwali op te nemen in de rij Nederlandse feesten. Van feesten waarbij je de overwinning van het licht op de duisternis viert en het geluk verwelkomt, daarvan kunnen we er nooit genoeg hebben!

Herinnerdingen

Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering - Salvador Dali

Wat zijn er veel herinnerdingen. Haar dagcrème die ik nu op mijn gezicht smeer. Maar ook de posters die het Astmafonds in de abri’s heeft opgehangen om mensen te waarschuwen voor COPD. “Toen snakte ik naar een sigaret, nu hap ik naar adem”, luidt een van de confronterende teksten.

Pas nu realiseer ik me hoe vaak ik in mijn gedachten bezig was met mijn moeder. Ik zat vaak te bedenken wat ik voor haar kon regelen of meenemen om haar leven te veraangenamen. Ze was blij te maken met fruit, chocolaatjes en tekeningen. Ook genoot ze van een salade of zelfgemaakte bouillonsoep. In de loop van de week verzamelde ik een hele tas spullen voor haar. Het mooie was dat ze veel mensen om zich heen had die wisten waarvan ze hield en dat steevast voor haar meebrachten, zoals paling en progressgebak. En bossen bloemen natuurlijk, als er maar geen dahlia's in het boeket zaten. Dat zijn nu ook allemaal herinnerdingen.

Ook bedenken we wat voor dingen van onze beide ouders we willen meenemen om een nieuw plaatsje te geven in ons eigen huis. Straks staan wellicht meubels en schilderijen uit hun appartement in onze woonkamer. Dierbare stukjes 'thuis' die ons laten merken dat ze er niet meer zijn, maar die er ook voor zorgen dat ze op die manier weer heel dichtbij zijn.

Ontroering

Bomen die maandenlang hun kale takken hebben laten zien, schieten ineens toch uit. De haagbeuk heeft de winter overleefd en laat plotsklaps zijn blaadjes zien. En ook de Lelietjes van Dalen zijn razendsnel uit de grond omhoog gekomen en zijn sinds enkele dagen weer van de partij met hun tere witte bloempjes. Alle planten, bomen en struiken laten zich van hun meest veelbelovende zachtgroene kant zien, klaar voor een nieuw begin. Ontroerende levenskracht.

Ongemakkelijke bloemen

Derde donderdag van april: secretaressedag. Een beetje baas komt dan met een groot boeket bloemen aan, want dat heeft de commercie hem ingefluisterd. Maar dat is tegelijkertijd ook de zwakke plek van het gebaar. Want als de baas zich min of meer verplicht voelt een flinke bloemenbos te presenteren, is het dan wel een gemeend geschenk? Misschien is het zelfs wel beledigend om als 'hulpje' zo'n huldeblijk te krijgen in plaats van om je professionele bijdrage waardering te ontvangen, suggereert een wervingsbureau voor secretaresses in NRC Next... Zo bekeken is het secretaressedagboeket voor zowel gever als ontvanger erg ongemakkelijk.

Toch lijk je het niet gauw fout te kunnen doen met bloemen. Volgens Amerikaans onderzoek tovert een bos bloemen bij 93 procent van de ontvangers een glimlach op de kaken. Bij het ontvangen van bonbons of kaarsen is dat glimeffect vele malen lager. Bloemen hebben een onweerstaanbaar effect op mensen, of we nu willen of niet.

Na een week zijn de bloemen verwelkt en belanden ze in de container. Zonde van het geld, zou je kunnen denken. Toch schuilt het geheim van bloemen vooral in het feit dat ze leven en snel weer vergaan. Ze brengen frisheid en vernieuwing in huis, telkens opnieuw. Ze zijn door hun tijdelijkheid een vrijblijvend geschenk en geven tegelijkertijd juist door hun vergankelijkheid ook een gevoel van luxe.

Secretaressedagboeketten mogen dan ongemakkelijk zijn, bloemen zijn wél het middel bij uitstek om in ongemakkelijke situaties het woord te laten doen. Wie spijt betuigt of meeleeft met iemand in zware omstandigheden, zegt het met bloemen. Waar woorden tekort schieten of waar de machteloosheid toeslaat, is er altijd nog het boeket.

Zo bezien zitten bloemen vol paradoxen. Ze zijn zo aantrekkelijk omdat ze leven, maar ook omdat ze snel doodgaan. De secretaresse die vandaag uitbundig in de bloemen is gezet, zal zich dat wellicht allemaal niet realiseren.

Schuivende seizoenen

Sneeuwklokjes, narcissen en een roos: drie bloemen die op hetzelfde moment bloeien in één tuin. En dat half februari, wanneer de sneeuwklokjes in alle eenzaamheid hun kopjes op zouden moeten steken. Het klimaat is danig de kluts kwijt.

Stadsnatuur II: ecologische hoogstructuur

Natuur is zuiver, stil en schoon; de stad staat voor vervuiling, viezigheid en lawaai. In de ogen van Herman Gorter en Jac. P. Thijsse golden de natuur en de stad als elkaars tegenpolen.

Nu zien ecologen juist ook de stad als interessante biotopen, waar bijzondere varens, mossen, vogels en andere dieren zich prima thuisvoelen. Misschien is die interesse mede te danken aan het feit dat er simpelweg minder echte natuur is in dit dichtbebouwde land. Maar ja, in Nederland is natuur per definitie aangelegde natuur. Dus waarom niet in de stad?

Duidelijk is in ieder geval dat ook stadsbewoners een enorme behoefte hebben aan groen tussen de stenen. Mensen doen van alles om vogels en vlinders te lokken. Zo werd bijvoorbeeld een auto in een Amsterdamse straat omgewerkt tot autotuin. De behoefte aan bloemen, planten, bomen, vogels en dieren is een soort oerdrang.

Groen is dus noodzakelijk, ook midden tussen de huizen. Maar dan moet het wel op een andere manier dan in Vinexwijken gebeurd is. Daar zijn weliswaar allerlei groenstrookjes aangelegd, maar die zien er vaak troosteloos en saai uit. Schaamgroen.

Toch zijn er allerlei tot de verbeelding sprekende mogelijkheden. Ook in de stad is er ruimte voor amfibiepoelen, nestkasten voor gierzwaluwen en vleermuiskelders. Het is vaak meer een kwestie van met andere ogen naar het stedelijke gebied kijken. Groen in de stad hoeft bijvoorbeeld niet strikt gereserveerd te worden voor aardige beestjes en schattige plantjes, maar mag ook best allereerst voor de menselijke lol dienen. Met dat idee heeft de stichting wAarde natuurlijke hangplekken voor jongeren bedacht.

Natuur hoeft ook niet perse meer grondoppervlak in beslag te nemen, maar kan ook de hoogte in. Verticaal groen dus. Bijvoorbeeld in de vorm van gevelbeplanting of hangende tuinen op balkons. Niet alleen leuk voor insecten en vogels, maar de huizen zien er meteen ook een stuk vriendelijker en leefbaarder uit.

Je zou er niet meteen aan denken, maar vooral hoge gebouwen bieden kansen voor spectaculaire natuur. In de ogen van een langsvliegende rotsbewoner is een stenige wolkenkrabber namelijke een prachtige thuishaven met veel afgelegen stille plekken. Het dak van een kantoor in de buurt van een watergebied kan bijvoorbeeld geschikt gemaakt worden voor visdiefjes. Leuk als op een bedrijventerrein voortdurend een witte wolk vogels om een hoog gebouw heen vliegt. Ecologische hoogstructuur!

Daktuinen zijn natuurlijk ook kleine natuuroases. Maar waarom ook niet meer daken bedekken met gras of sedum? Bill Clinton gaf dat ook mee als suggestie bij zijn lezing over klimaatverandering, die hij in december in Nederland uitsprak. Daarbij schilderde hij het voorbeeld van een oud kantoorgebouw met een plat dak bij een temperatuur van dertig graden. Als de zon daar vier uur op staat te schijnen, loopt de temperatuur op tot wel zeventig graden. Bedekt met gras of andere begroeiing blijft de temperatuur juist beperkt tot 25 graden. Beplanting heeft dus enorme gevolgen voor de behoefte aan airconditioning en stroomverbruik.

Als je het zo bekijkt, kan het toch best wat worden met stadsnatuur!

Stadsnatuur

Waar zouden nestkastjesvogels wonen zonder nestkastje, vraag ik mezelf wel eens af. In onze stad hebben de vogels bepaald geen last van woningnood. En voedseltekorten hebben ze al helemaal niet. Ondanks de ultrazachte winter bungelen overal pindaslingers en vetbollen. Je zou verwachten dat de Vogelbescherming inmiddels een campagne voorbereidt om te waarschuwen voor obesitas bij stadsvogels.

Maar nee, de Vogelbescherming geeft juist adviezen om nog meer te doen om het de huismus en andere stadsminnende vogels naar de zin te maken. Helaas wordt onze tuin vol zaadjes, rommelige schuilplaatsjes en oude muren vol insecten vooral bewoond door opdringerige duiven, katten en slakken. Af en toe wagen ook enkele merels, een koolmeesje en een Vlaamse Gaai zich in ons postzegeltuintje, maar andere beesten voelen zich er blijkbaar niet thuis. Wat ik niet bijster aardig van ze vind, want in buurtuinen worden regelmatig padden en zelfs een sperwer gesignaleerd.

Ook planten voelen er weinig voor om zich in onze tuin te vestigen en er zo een welige thuishaven vol broodnodige biodiversiteit van te maken. De soorten die volgens de tuinarchitect zich prima thuis moeten voelen in onze ecologische microzone, hebben in groten getale alweer het loodje gelegd. Die leuke kleurige stokrozen houden het bij ons nog geen twee maanden uit. Ik blijf hardnekkig nieuwe planten in de grond zetten, maar ondanks alle goedbedoelde tips wil het maar geen een weelderig paradijsje vol variatie worden. Als ik de natuur hier echt zijn wilde gang laat gaan, blijven alleen de klokjesgentiaan en de klimop voortwoekeren.

Kijk, aan mijn goede bedoelingen ligt het niet. Natuur in de stad vind ik een ontzettend goed idee. Hoe meer soorten in onze en aanpalende stadstuintjes, hoe liever het mij is. Ik ga dus dapper door om kleur te geven aan onze tuin. Maar ik verwacht ook wel enige medewerking van de betreffende dieren en planten zelf!

In navolging van Buurman & Buurman

Hoe fijner je buurt, hoe lekkerder je woont. Daar mag je niet alleen zelf voor zorgen, maar ook de gemeente, de woningbouwcorporatie en andere instanties helpen graag een handje om ervoor te zorgen dat mensen prettig met elkaar omgaan.

Hierbij enkele manieren om het straatleven een nieuwe impuls te geven, geïnspireerd op het klussende duo Buurman & Buurman (ofwel Pat en Mat). Twee helden, die altijd bereid zijn elkaar bij te staan, elkaar van de wal in de sloot helpen, maar toch altijd optimistisch samen naar een oplossing blijven zoeken.

1. De helpende hand
Een goede buur help je natuurlijk bij een klusje. De een zorgt voor de ladder, de ander voor het gereedschap. En na afloop natuurlijk samen gezellig worstjes braden bij de barbeque (maar dan wel op een veilig vuurtje; op dit punt kunnen juist Buurman & Buurman nog heel wat leren).
2. Running dinner
Een familie nodigt een aantal andere gezinnen uit, die op hun beurt ook weer enkele gezinnen uitnodigen. Deze groep mensen krijgen allemaal de opdracht om een voorgerecht, hoofdgerecht of een nagerecht te koken. Van te voren komt de hele groep bijeen op een centrale plek, waar ieder gezin te horen krijgt waar de eerste gang genuttigd wordt. Na de eerste gang wordt de plek van de tweede gang bekend gemaakt (à la Buurman & Buurman: goulash en gebakken eieren) en zo verder. Op één avond eet je dus gerechten in drie verschillende gezelschappen.
3. Een straatweblog
Met allerlei berichtjes over de straat, aankondigingen van buurtborrels en interessante persoonlijke weetjes, maar ook straatpolls en de telefoonnummers van de kinderoppasdienst. Buurman & Buurman zouden hier hun mysterieuze bouwtekeningen delen met hun buren.
4. Het doorgeefboeketje
Je geeft een bosje bloemen aan iemand in de straat die het verdiend heeft. De ontvanger geeft ook weer een boeket aan een andere persoon die in het zonnetje gezet mag worden. Zo ontstaat een bloemenestafette. Buurman & Buurman zouden hiervoor een estafette-machine bedenken.
5. De sociale architect
Deze architect bouwt niet met stenen, maar met mensen. Hij komt speciaal in actie in buurten, die dreigen af te glijden naar verloedering. Hij brengt groepen en problemen in kaart en bedenkt oplossingen om de betrokkenheid te vergroten. In de overzichtelijke wereld van Buurman & Buurman komt het zo ver niet, maar zij hebben plannen genoeg voor een bijdrage. Zo zijn ze graag bereid om een SOS-waarschuwingssysteem met stokken voor de hele buurt te bedenken of met een verfje de buurt een aardiger aanzien te geven.
6. Het sloopfeest
Feestjes om de opening van een nieuw gebouw te vieren zijn er al genoeg. Maar als de hele buurt gerenoveerd wordt, is een sloopfeest ook een goed idee. Een moment van samenkomst markeert in ieder geval een ingrijpend moment voor veel bewoners, van wie velen vaak niet meer terug zullen keren naar de hernieuwde buurt. Dit vinden Buurman & Buurman fantastisch, met name de sloop.
7. Kale-terreintjes-theater
In afwachting van nieuwe bouwprojecten hebben veel buurtjes kale veldjes, waar niets mee gebeurt. Deze terreintjes kunnen tijdelijk in gebruik genomen worden als trapveldje of als terrein voor een theater-act. Buurman & Buurman verzorgen een live-opvoering à la Brainiac met explosies en veel troep. Maar met een goed einde.

A je to!

Ranonkels

Eerst paste de ranonkel het beste bij mijn charmante blog, maar inmiddels is het toch een daadkrachtige tulp geworden. Dit blogbloemetje is een van de nieuwe manieren van het Bloemenbureau om mij als consument te verleiden nog vaker bloemen in huis te halen. Bloggers zijn namelijk vaak jonge vrouwen, toevallig ook fervente bloemenkoopsters. Het blogbloemetje scant woorden op mijn blog en vertelt aan de hand daarvan welke bloem het beste bij mijn stemming past.

Tja, zal ik frisse tulpen kopen vanmiddag, die zo goed bij mijn drukke agenda passen? Of toch maar romantische ranonkels ter versterking van mijn charmante uitstraling?

Lekker trendwatchen: kadootjes

Zomaar wat trends, her en der gelezen en gezien:

1. Verkopers creëren steeds meer kadomomenten. De lanceringen van Valentijnsdag en de Landelijke Secretaressedag hebben in dit opzicht al aardige successen opgeleverd. Volgende stap: Internationale Vrouwendag, iedere vrouw een presentje.

2. Hoe persoonlijker, hoe beter. En met de vele mogelijkheden om kado's te personaliseren, kun je daar als gever nauwelijks meer omheen: boeken waarin de ontvanger zelf de hoofdrol speelt, zelfbedachte straatnaamborden, tassen bedrukt met eigen foto's, chocola met je eigen afbeelding erop, en ga zo maar door.

3. Een emotie dient als kado-inspiratie. Is iemand een beetje treurig? Geef die persoon een geadopteerde dipkip. Of een bouquet of sympathie: een groen boeket met een opvallende bloem in het hart (www.bouquetsofemotions.nl).

4. Het kado krijgt steeds vaker een eigen verhaal, al dan niet speciaal voor het product bedacht of ontworpen. Bijvoorbeeld de verwenproducten van Rituals of de chocolade van Australian Homemade. Dat maakt de gift extra bijzonder.

5. De verpakking is minstens zo belangrijk als het kado zelf. Dus dienen we aan de slag te gaan met fleurige stukjes textiel, veertjes, kraaltjes, handgeschept papier, etcetera.

6. Of je laat de winkelier het kado versieren. Parfumerieën doen er bijvoorbeeld enorm hun best op. Dit alles onder het motto dat het aanschaffen van het kado voor de gever zelf al een feestje moet zijn.

Haagse lente

Lente!