Ik droom van soep

Ik dacht dat ik een wereldreis wilde maken en ooit nog eens een buitenhuisje in Toscane wilde bewonen. Wat een vergissing.

Wat ik écht wil, zijn geliefde en anderszins fijne mensen om mij heen. Mensen leveren mij inspiratie op en gevoelens van verbondenheid. Met anderen wil ik het leven vieren. Dan ligt emigreren niet voor de hand, al ligt er op Bali een paradijsje klaar.

Ik heb eigenlijk ook geen materiële toekomstwensen. Geen bolide, geen boot, zelfs geen boerderijtje. Het enige waar ik nog wel van droom is een flinke tuin, waar ik bloemen, groenten en kruiden kan kweken. Waarmee ik eigenlijk terugkeer naar het paradijs van mijn kindertijd, toen ik ook niets liever deed dan zaaien, wieden en oogsten. Maar dat groene paradijs hoeft niet zover weg te liggen, heb ik me bedacht. Terwijl Italië de komende decennia langzaam uitdroogt, schep ik hier ergens in dit polderland mijn mediterrane kruidentuin met olijfbomen en oleander.

Daarmee is mijn droom eigenlijk veel simpeler dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Sterker nog, mijn droom valt vrijwel samen met het woord soep. Dat moet ik natuurlijk even uitleggen. Soep is het ideale warme, zachte comfortfood, maar ook het ultieme bindmiddel. Wat kook je als je een grote groep te eten wilt geven? Wat bied je iemand aan die troost nodig heeft? Juist.

Onze kinderen weten bijna niets heerlijkers te noemen dan de tomatensoep met balletjes van Oma. Ik droom ervan straks ook zo'n Oma te zijn, die altijd soep klaar heeft staan voor binnenvallende bezoekers. Met veel groenten en kruiden uit onze eigen tuin, uiteraard.

Eten is leven (2)

Kookboeken zijn voor mij meeslepende boekwerken, waar je ook nog uit kunt koken. In de krant lees ik dolgraag de culinaire columns van Sylvia Witteman en mijn nieuwe heldin Janneke Vreugdenhil. Op televisie bekijk ik graag kookprogramma's of het geweldige programma Keuringsdienst van Waarde. En in de Bijenkorf vind ik mezelf opvallend vaak terug tussen de delicatessen en prachtig vormgegeven keukengerei op de kookafdeling.

Waarom? Voedsel geeft inspiratie, denk ik. En een goed gevoel, die veel met vroegere ervaringen te maken hebben. Het draadjesvlees en de koetjesrepen van oma. Het restant elleboogjesmacaroni, dat mijn moeder 's zaterdags opbakte in de koekenpan en dat wij bij de lunch met smaak opaten. Het mini-marsje dat wij tijdens het huiswerk maken toegeworpen kregen. Eetherinneringen vullen niet alleen je maag maar ook je hart, schrijft Janneke Vreugdenhil terecht op haar website.

Zonder eten geen leven. Maar ook geen leven zonder eten. De grootse momenten in het menselijke bestaan worden altijd opgeluisterd met het nuttigen van voedsel. Van de bruiloftsmaaltijd tot het Staatsbanket en het Laatste Avondmaal. Met eten worden vriendschappen bezegeld, de lente verwelkomd en familiebanden aangehaald. En vooral: eten doe je samen.

Eten en denken aan de bereiding daarvan, dat mogen we gelukkig ons hele leven blijven doen.


NB. Voedsel bereiden geeft trouwens ook inspiratie voor een column!

Weemoedvoedsel

Vandaag stond er ineens kokosbrood op de lunchtafel. Kokosbrood!! De plakjes zagen er kunstmatig roze en enigszins uitgedroogd uit, maar ik was al verkocht. Door geuren en smaken kunnen gedachten pijlsnel door tijd en ruimte reizen. Verdrongen herinneringen dringen plotseling weer je leven binnen. Zo was ik weer even een meisje van acht, dat een tijd lang helemaal verkikkerd was op dit broodbeleg.

En zo was ik ineens ook aan het mijmeren over al die andere nostalgiegerechten, voedsel en drankjes die je ineens op de snelweg van de herinnering brengen. Wentelteefjes! Het draadjesvlees, de koetjesrepen en de advocaat van oma! Jachtschotel en haché met rode kool van thuis, de onvermijdelijke zalmcocktail en de ananasbavarois metKerstmis. En niet te vergeten het eten dat ik koos als ik jarig was: bouillonsoep, kipfilet met champignonragout, rijst, gebakken plakken ananas en zachte erwtjes uit blik... !

Een heleboel gerechten waren voedingstechnisch absoluut niet verantwoord, realiseer ik me nu. Hete bliksem bijvoorbeeld, en vettige speklapjes. Met als dieptepunt op dit terrein: een boterham besmeerd met uitgebakken vet en bestrooid met suiker.

Toch smaakt in de herinnering al dit weemoedvoedsel nog steeds heerlijk. Het is alsof je de keuken van je kindertijd weer binnenstapt. Waarbij ik me ook afvraag wat onze kinderen in de toekomst als nostalgie-eten zullen bestempelen. Kip tandoori misschien?

Ode aan oma's

Ze delen beschuit met muisjes uit zodra ze een kleinkind hebben gekregen.
Ze weten geheime methodes om huilbaby's weer rustig te krijgen.
Ze hebben altijd nog ergens wantjes liggen voor koude kinderhandjes.
Ze laten hun dochters uitslapen als die een avond de bloemetjes heeft buiten gezet.
Ze laten de kinderen ouderwetse gehaktballetjes draaien.
Ze kopen dichte schoenen en warme jassen voor de kinderen van hun bijstands-dochter.
Ze leren de kleinkinderen ganzenborden en breien.
Ze zijn de steun en toeverlaat van heen- en weer vliegende tweeverdieners.
Ze staan bij het schoolhek te kleumen om de kleinkinderen tijdens de middagpauze op te halen (tussen de bridgeclub en het vrijwilligerswerk door).
Ze hebben altijd wel wat kleurige papieren en versierselen liggen waar de kids mee kunnen knutselen.
Ze werken tijdens het oppassen al het opgestapelde wasgoed weg en schillen alvast de aardappelen.
Ze houden de brokstukken van uiteen gevallen gezinnen bij elkaar (Oma als de enige echte stabiele factor).
Ze hebben hun eigen kinderen nooit verwend met snoep, maar stoppen hun kleinkinderen bij het afscheid graag wat lekkers toe.
Ze hebben altijd wat wijze woorden klaar.
Ze blijven zich altijd zorgen maken (al zijn hun eigen kinderen de veertig dik gepasseerd).
Ze laten zich voor al hun inspanningen royaal belonen met kleffe kinderkusjes en gekreukte tekeningen.

Kortom, ze zijn onmisbaar.