Hoe je een nieuw vrouwenblad bedenkt

Wat willen vrouwen? In de gebruikelijke lezersonderzoeken komen vooral sociaal wenselijke antwoorden bovendrijven over sporten en aandacht voor gezondheid, ontdekte tijdschriftenconcern Sanoma. Wat vrouwen écht willen is rust. En papiertjes om lekker te knippen en te kleuren.

Je zou zeggen dat de redacties van Margriet en Libelle alles weten van hun lezeressen. Maar nee, de grand old ladies van de tijdschriftenmarkt moeten hard werken om de tijdgeest bij te benen.

Dat geldt ook voor hun moederbedrijf Sanoma, dat een diepgaand online onderzoek verrichtte om een nieuw vrouwenblad op de markt te brengen. De resultaten daarvan presenteerde Anita Mooiweer gisteren op het inspiratiecongres Nieuwe Producten bedenken 2009.

Resultaat van deze diepgaande Sanoma-speurtocht naar wensen en dilemma's van hun doelgroep is een behoorlijk vergaand profiel over de diepere beweegredenen van vrouwen. Een lange reeks online brainstormtechnieken (moodboards maken, plaatjes kiezen en doorassociëren) leidde tot de volgende conclusies over vrouwen tussen de 25 en 45 jaar:

• Het thema gezondheid roept negatieve associaties op met ziektes, witte doktersjassen en nare apparaten in het ziekenhuis. Het is een noodzakelijk kwaad, maar niet iets waar je met plezier over leest.
• Sport is ook al geen populair thema bij de doelgroep. Sporten behoort tot de permanente goede voornemens. Omdat het er meestal niet van komt, kóst het (denken aan) sport vooral energie.
• Vrouwen besteden veel tijd aan anderen (gezin, collega's, partner, vrienden); hun eigen tijd komt daardoor in de knel. Tegelijkertijd is de tijd die met anderen doorgebracht wordt ontzettend belangrijk om een goed gevoel te krijgen. Dilemma, dilemma.
  
• Vrouwen zijn perfectionistisch en willen volop energie hebben om een druk leuk leven aan te kunnen. Tegelijkertijd verlangen ze naar niets moeten, niets kiezen en geen verantwoordelijkheid dragen. Nog zo'n tegenstrijdig gevoel, waar de doelgroepvrouw hevig mee worstelt.
  
• Lezen betekent rust en goed voor jezelf zorgen. Iets moois op papier is voor veel vrouwen iets moois voor zichzelf.

Naar aanleiding van deze conclusies bouwde Sanoma de oorspronkelijke opdracht om. In plaats van een blad over gezondheid lanceerde het concern een blad over 'je lekker voelen': Flow.

 Het magazine onderscheidt zich op de overvolle publieksbladenmarkt onder meer met verschillende soorten mooi papier, uitscheurbare kaartjes en boekjes. Sommige vrouwen kopen zelfs twee nummers: één om te lezen en één om uit te knippen en plakken. Mooier kun je het als bladenmaker niet wensen: je doelgroep doet volop aan co-creatie.

Wat was nu de kern van de innovatieve werkwijze? Om tot dit nieuwe blad te komen, moest Sanoma de gebruikelijke werkwijzes loslaten: geen deadlines, de oorspronkelijke uitgangspunten veranderen, nieuwe onderzoeksmethodes uitproberen.

Men moest wel, want er werden nauwelijks successen meer geboekt met bestaande methodes om een nieuw blad in de markt te zetten, zoals een blad rondom een personality (Oprah) , een buitenlandse licentie (Gala) of een special interestblad (Psychologie Magazine).

Vertrouwen op het buikgevoel bleek een essentiële voorwaarde om tot vernieuwing te komen. Dat buikgevoel moest wel onderbouwd worden met uitgebreid marktonderzoek. Dat dan weer wel.


Verder lezen over het inspiratiecongres Nieuwe Producten bedenken 2009:

• Verslagen van het congres
• Ideeën maken met bonbons
• Fietsstoeltjesfabrikant Bobike en de creatieve consument 

Meer inspiratie?

Sigrid van Iersel (Verhaallijnen, Den Haag) is als schrijver en journalist gespecialiseerd in creatief denken en het gebruik van verhalen in teksten. Zij is auteur van de boeken Lenig Denken en Toverballen voor het Brein.

Tips ontvangen over ideeënontwikkeling en het gebruik van verhalen in teksten? Vul dan hier je e-mailadres in voor de Verhalenmail en ontvang meteen het gratis e-book.

Tropische verhalen

Bij Sharda, die opgroeide in Brits Guyana, hadden ze vroeger thuis alleen een petroleumlampje. Omdat om zes uur 's avonds donker werd, moest Sharda zorgen dat ze haar huiswerk tegen het vallen van de avond af had. Televisie was er niet. Iedere avond vertelden haar opa en haar vader kleurrijke verhalen over hun jeugd.

Sharda is dus opgegroeid met vertelkunst, maar haar twee eigen dochters heeft ze weinig verteld over haar jeugd in Zuid-Amerika. Tot gisteren. In een klaslokaal in Amsterdam-Noord vertelde Sharda over haar schoolleven in het tropische klimaat aan haar dochters en aan een aantal andere kinderen. Dat gebeurde op uitnodiging van de Weekendschool, waarbij de lessen gisteren in het teken stonden van verhalen vertellen. Van een professionele verhalenverteller had Sharda en drie andere ouders diverse tips gekregen: veel details vertellen, de toehoorders bij je verhaal betrekken en je gezicht laten meespreken. En dat lukte, want Sharda zat met stralende ogen haar herinneringen uit de doeken te doen.

Terwijl de regen buiten de Amsterdamse buurt nog treuriger maakte dan anders, zaten Sharda's dochters binnen in het klaslokaal met rode oortjes te luisteren. Sharda moest als ze thuis kwam na een lange zweterige wandeling eerst zorgen dat haar klamme uniform weer fris werd voor de volgende dag. En Sharda keek goed uit dat haar boeken niet beschadigd raakten, want op vlekken of ezelsoren stonden flinke straffen. In het ergste geval moest je een uur met je handen je oren vasthouden als teken dat je wist waar je oren aan je hoofd zaten. Je oren even loslaten? Dan werd de straf met een kwartier verlengd.

Toch had Sharda best een leuke schooltijd. Eén keer per jaar gingen ze met de hele school naar het strand om cricket te spelen, te zwemmen en te barbecuen. Je kon zomaar in het oerwoud verdwaald raken als je de vuurvliegjes volgde en niet goed oplette waar je heen liep. Op het strand waren prachtige schelpen te vinden. Sharda heeft ze nog steeds bewaard.

Verhalen vertellen is een fantastische manier om mensen met elkaar in contact te brengen. Dat hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. Een verhaal over jeugdherinneringen is al spannend genoeg. Ik denk dat Sharda's dochters na afloop nog wel meer willen weten over de exotische jeugdjaren van hun moeder in Zuid-Amerika. En dat ze die schelpen met eigen ogen willen zien.

Hockeymama

Sarah Palin presenteert zich als de American dream voor vrouwen: het uiterlijk van een voormalige schoonheidskoningin, een flitsende bestuurlijke carrière, in je vrije tijd een ruige sport en straks misschien wel vice-president van de Verenigde Staten. En ook nog een reeks kinderen opvoeden natuurlijk. Sarah Palin als de hockeymom-next-door, die het allemaal prima voor elkaar heeft.

Veel vrouwen in mijn omgeving blijven steken in de rol van hockeymama's. Met twee kinderen die op verschillende dagen trainen, rijden ze vier keer per week op en neer naar de hockeyclub. De weekendwedstrijden komen daar nog eens bij, net als hun eigen bijdragen als teamcoach of vrijwillige bardame.

Veel van deze hoogopgeleide vrouwen hebben hun eigen baan ingeruild voor een kleine deeltijdbaan of helemaal opgegeven. Dat afhaakmoment vond meestal ergens plaats in de eerste twee levensjaren van hun eerste kind. De creche beviel best goed, maar het gejakker er omheen steeds minder. Vaders en moeders moesten iedere dag strijd leveren met openbaar vervoer of files om op tijd de kinderen op te halen. Het gezinsleven werd herhaaldelijk lamgelegd door buikgriepvirussen, die kinderen en ouders aan elkaar doorgaven. Kinderen sliepen slecht, waardoor ouders met slaapogen op hun werk zaten en nog bevattelijker werden voor een virusje. Het model waarbij partners allebei werken en voor de kinderen zorgen, zakt dan als een plumpudding in elkaar.

Het kabinet denkt dat vrouwen wel meer gaan werken of terugkeren in het arbeidsproces als de kinderopvang goedkoper wordt en ruimer voorhanden is. Volgens mij slaat de politiek de plank daarmee flink mis. Mannen en vrouwen willen vooral weten hoe ze het georganiseer erom heen rond moeten breien. En ze willen op hun werk de nodige flexibiliteit hebben om arbeid en zorg te combineren. Zo lang dat niet goed geregeld is, blijven veel hoogopgeleide moeders hockeymama's.

Soepinnovaties

Soep inspireerde tot belangrijke innovaties in de voedingsmiddelenindustrie. Maar er is nog veel meer mogelijk.

De Zwitserse molenaarszoon Julius Maggi (1846-1912) bracht in 1883 het maggiblokje op de markt. Al snel volgden de eerste soepen in een pakje en het welbekende bruine flesje met kruidensaus. Hele generaties groeiden op met de veronderstelling dat je in soep, welke soort dan ook, altijd een flinke scheut maggisaus moest gieten.

De uitvindingen van Julius Maggi waren, zeker voor die tijd, geweldige innovaties. De ondernemer wilde arbeiders voedzamere maaltijden bezorgen die bovendien sneller klaar te maken zijn. Dat kwam tijdens de Industriële Revolutie trouwens goed uit. Vrouwen moesten de keuken uit, de fabrieken in.

Na de uitvinding van de pakjessoep, het bouillonblokje en de maggifles diende de volgende innovatie in de geschiedenis van de soep pas veel later aan. Cup-a-soup, een soepachtig drankje op basis van droog poeder en heet water. Het Nederlandse bedrijf Royco introduceerde Cup-a-soup al in 1972. Maar pas toen een marketingcampagne de instantsoep ging promoten als snack om de 4-uur-middagdip te bestrijden, werd de soep een groot succes.

Twee belangwekkende momenten in de soepgeschiedenis. Toch moeten er nog veel méér manieren zijn om soep - het oudste gekookte gerecht van de mensheid - te innoveren.

1. Ontbijtsoep
In China en Thailand is een noodlesoep aan het begin van de dag heel gewoon, in Marokko eten ze graag Harira als ontbijt, maar in de westerse cultuur wacht ontbijtsoep nog een veelbelovende toekomst. Een gemakkelijk eetbare en toch voedzaam soepje met vruchten en granen lijkt me voor snelle ontbijters een prima start van de dag.

2. Snoepsoep
Als toetje of als traktatie op kinderfeestjes. Een mengsel met drijvende winegums en toverballen.

3. Afslanksoep
Soep helpt bij het kwijtraken van overgewicht, als het tenminste geen roomsoepen zijn. Soep van (gepureerde) groenten levert weinig calorieën en toch een gevulde maag. Zonder de afslankindustrie toch gewicht kwijtraken, hoe makkelijk kan het zijn.

4. Het soepdiner
Soep als voorgerecht en als hoofdgerecht kennen we al, in een enkel geval is soep ook wel bekend als nagerecht. Maar heeft het al iemand aangedurfd om een compleet soepdiner te presenteren? Ik stel voor: een lichte tomaat-sinaasappelgazpacho als voorafje, een stevige soep met groenten en kaas als hoofdgerecht en als toetje een vrolijk chocoladesoepje!

Marrière maken

Werkgevers zitten niet te wachten op moeders die tijdig vertrekken om het kind van de opvang te halen. Het salaris van de moeder gaat vrijwel volledig op aan de kosten van kinderopvang. En wie werkt, mist het eerste tandje en de eerste stapjes.

Wie al deze verhalen hoort en leest in de media, moet haast wel denken dat het vrijwel ondoenlijk is om moederschap en carrière te combineren. Geen wonder dat vrouwen erg lang aarzelen over hun zwangerschap. Of als toch de knoop doorgehakt is, een part-time baan nemen of zelfs helemaal hun baan opgeven.

Toegegeven, het wordt moeders met carrières lang niet altijd gemakkelijk gemaakt. Als je dagelijks met snerpende zenuwen in de file staat uit angst je kind niet voor sluitingstijd op te kunnen halen, lijkt me dat niet lang vol te houden. Of als je de zorg niet of nauwelijks kunt delen met je partner. Een kind dat veel ziek is of om andere redenen veel persoonlijke aandacht nodig heeft, brengt je natuurlijk ook in een andere situatie. En ik heb zeer grote bewondering voor de alleenstaande werkende moeders die alle lusten en lasten in hun eentje dragen.

Maar laten we nu eerlijk wezen: moeders met carrières profiteren ook van twee werelden. Ze doen aan zelfontplooiing, werken samen met andere mensen, leveren hun professionele bijdrage, en worden er nog voor betaald ook. Ze zijn een betrokken moeder zonder het verlengstuk van hun kinderen te worden en hebben ’s avonds wat boeiends te vertellen aan de eettafel. Ze zijn financieel voor een groot deel zelfstandig en weten zich ook na hun werkende leven verzekerd van voldoende inkomen. Huishoudelijke apparaten, internetwinkels en bezorgdiensten maken hun leven gemakkelijker. En voor de huishoudelijke werkzaamheden huur je een hulp in, in plaats van zelf te beknibbelen op je (vaak interessantere) werkuren.

Kinderen vinden het heerlijk om samen met andere kinderen te spelen, dus waarom niet op de kinderopvang? Onze eigen kinderen voelen zich er in ieder geval helemaal thuis. Er heerst altijd een gezellige en ontspannen sfeer, hoeveel kinderen er soms ook rondlopen. Als we ze komen ophalen, treffen we ze verdiept aan in een boek of tussen een massa legostukjes.

Eerste tandjes, woordjes of voetstapjes hebben we niet gemist. Wel hebben we enkele keren een kleine uitvoering op school misgelopen en moesten we afhaken bij het vervoer naar de kinderboerderij. Maar daar tegenover staat het bijhouden van de klassenwebsite in de avonduren, de organisatie van diverse kinderfestijnen in de straat en andere evenementen.

Het tijdwerk waarin de werkende moeder kind en carrière combineert, is trouwens circa 12 tot 15 jaar. Dan resteert er nog 15 tot 28 jaar werkend leven zonder grote belemmeringen.

Kind en carrière, het is soms wel goochelen met veel ballen in de lucht. Maar ondragelijk en onmogelijk is het allerminst. Aanstaande moeders, laat je niet ontmoedigen.

Powervrouwen

De vrouw van nu wil volgens Samsung een hippe telefoon die tegelijkertijd een sieraad is om mee gezien te worden. Met nepdiamantjes, een opmaakspiegeltje aan de binnenzijde en een nagellak-roze kleur. KPN denkt ook de psyche van de vrouw te begrijpen en organiseert een speciale Lady's Week om dit soort producten te promoten.

Ik sluit niet uit dat er best een groep vrouwen is die als een blok valt voor zo'n Ladyphone, maar persoonlijk vind ik dat een minstens zo grote groep vrouwen hiermee schromelijk onderschat wordt. Alsof ook volwassen vrouwen net als kleine meisjes kunstmatig roze gehouden moeten worden met een kinderlijk apparaatje vol glinstersteentjes.

Ik heb het over powervrouwen die Anouk, Hillary Clinton en Madonna als voorbeeld hebben, niet de piekerprinsessen die zich spiegelen aan Bridget Jones of de desperate housewives. Deze powervrouwen willen geen lief rond autootje, maar een vlotte krachtige wagen met voldoende opbergruimte, die gemakkelijk te parkeren is. En deze vrouwen willen zeker geen glimmend ding waar je toevallig ook nog mee kunt bellen, maar een functioneel apparaat, dat niet al te snel kapot gaat en met een toegankelijke gebruiksaanwijzing (zo eentje die niet bol staat van de technische specificaties).

Hoog tijd voor een tegenhanger van de WAF (Wife Acceptance Factor). Deze term verwijst naar de argumenten die mannen kunnen gebruiken om hun partner van de aanschaf van een of ander apparaat, auto of gadget te overtuigen. Bedrijven zijn niet te beroerd om mannen die argumenten te verschaffen in de vorm van een leuke kleur voor het apparaat of een extra (hoe origineel) make-upspiegeltje in de auto. Maar er is ook grote behoefte aan een CAF (Company Acceptance Factor). Geef powervrouwen de argumenten waarom zij in zee zouden gaan met bedrijven die hen met dergelijke zoethoudertjes afschepen.

Wissewasjes

Gewone vrouwen willen bijzonder zijn, televisie-personality's doen zich voor als gewone vrouwen. In ieder geval in reclames voor wasmiddelen. Karin Bloemen, Isa Hoes, Sylvana Simons en nu Yvon Jaspers laten in commercials zien hoe zij ondanks alle beslommeringen een keurig stapeltje versgestreken textiel weten te produceren.

Of het wasmiddel door en door schoon wast, komen we als consumenten niet meer te weten. De praktische bruikbaarheid heeft in reclames plaatsgemaakt voor emotie. Zelfs wasmiddelen moeten ons nu het gevoel geven dat die perfecte wereld van de BN-ers ook voor gewone vrouwen bereikbaar is! Mits we het juiste poeder gebruiken, natuurlijk.

Succes heeft het wel. De Nederlander draait vaker de was dan vroeger. Zes keer per week, een Europees record! Dat komt omdat we in navolging van de televisievrouwen de vuile was opdelen in steeds meer verschillende stapeltjes: bont, licht, wit, zwart, wol, en wat al niet meer. Zestig procent van de mensen gebruikt ook meerdere wasmiddelen voor al deze verschillende wissewasjes.

Tja, om de klimaatverwarming een halt op te roepen, worden we opgeroepen om minder stroom te verbruiken. En ondertussen gaan we steeds meer wasjes draaien. Fijn, die reclame.

Geef Marie meer kansen

Toen ik in de brugklas zat, zag ik in de gangen posters met de slogan ‘Marie wordt wijzer’ hangen. Ik vond het eigenlijk maar een rare kreet. Het sprak toch vanzelf dat meisjes net zoveel kunnen leren als jongens?

Nee dus, want de praktijk is weerbarstiger dan de theorie. Nu, enkele decennia later, zijn er nog steeds grote verschillen in studiekeuzes tussen jongens en meisjes. Meisjes krijgen alle gelegenheid om technische vakken te kiezen, maar ze geven nog immer massaal de voorkeur aan de zachtste vakken die we vroeger ‘pretpakketten’ zouden noemen. Maar – zo luidt dan het verweer – daar kiezen die meisjes toch zélf voor? En we willen toch niet sleutelen aan vrije keuze?

Deze week interviewde ik een wetenschapper, die al bijna dertig jaar de obstakels voor talentontwikkeling van jongeren in het onderwijs bestudeert. Zijn stelling is dat het aanbod aan onderwijs voor een groot deel ook de keuzes van kinderen bepaalt. In het Oostenrijk van anderhalve eeuw terug bracht de heersende muziekcultuur talrijke talentvolle musici en componisten voort. Het communisme in Rusland – hoe verderfelijk ook – leverde veel hoogopgeleide vrouwen in technische beroepen op. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te vinden.

Zijn remedie om van Nederland in dit opzicht een minder achterlijk land te maken (we schijnen het buitenbeentje van Europa te zijn op dit gebied): verdubbel het aantal docenten exacte vakken en de leerlingen zullen volgen. Manipulatie van de vraag is mogelijk, luidt dus zijn stelling. In de gezondheidszorg worden ook de bedden vol gedokterd.

Al dan niet goed opgeleid, als vrouwen moeder worden, volgt een nieuwe horde. Volgens de heersende opvattingen in Nederland dienen ze dan parttime te gaan werken of helemaal hun baan op te geven. Doe je dat niet, wordt je meewarig aangekeken of als een slechte moeder bestempeld. Dat ik een druk leven leid met een 32-urige werkweek, heb ik aan mezelf te danken, wordt mij meegegeven. Dat ook Willem mee zorgt voor huis en kinderen, zien anderen gemakshalve vaak over het hoofd. Mannen krijgen juist op hun werk te horen dat een 32-urige werkweek wel erg weinig is, ook al hebben ze kinderen.

Als de directe omgeving bepalend is hoe mensen handelen, dan is er inderdaad in de Nederlandse cultuur nog veel werk te verrichten. Niet alleen om glazen plafonds te slechten, maar vooral ook om af te komen van plakkende vloeren, die vrouwen afhouden van een eigen carrière. Geef Marie op school meer kansen om wijzer te worden, zodat ze niet hoeft te blijven schrobben.

Kappen, moeders!

Werkende moeders, we houden er massaal mee op, met al die schuldgevoelens. Want ja, we kunnen best wat van mannen leren. Lees maar mee bij de onderstaande voorbeelden, geïnspireerd op een artikel in het blad Toptijd:

Te laat!

Nog even iets afgemaakt op het werk, het verkeer zit tegen. Om vijf voor zes, net voor sluitingstijd, arriveer je bij de naschoolse opvang. Je kind zit als laatste te wachten, de leidster is aan het afsluiten.
Reactie van haar: O wat sneu voor hem, zit hij helemaal in zijn eentje te wachten. Wat zal de juf wel niet denken van mij? Volgende keer moet ik toch echt eerder weggaan.
Reactie van hem: Mooi, ik ben keurig op tijd, de opvang is tenslotte tot zes uur open. Zo te zien heeft hij zich prima vermaakt. Fijn dat hij zijn jas al aan heeft en dat ik niet meer zijn spullen bij elkaar hoef te zoeken. Kom maar mee, dan gaan we lekker naar huis!
Leerzaam: Mannen kijken eerder naar de feiten en denken niet voor anderen.

Ziek!

’s Ochtends ontdek je dat zoonlief koorts heeft en echt niet naar school kan. Je moet naar je werk wegens afspraken die je beslist niet kunt afzeggen. Oma kan bijspringen, oppert hij.
Reactie van haar: Wat vervelend dat we weer een beroep op Oma moeten doen, ze had vast andere plannen. En waarom moet ik zo nodig naar mijn werk, mijn kind is toch veel belangrijker?
Reactie van hem: Fijn dat oma kan bijspringen, zo kunnen wij allebei onze afspraken nakomen. Goed geregeld zo, onze zoon is in goede handen. Oma is immers een ster in het maken van tomatensoep en vertroetelen.
Leerzaam: Mannen durven zichzelf en hun behoeften vóór te laten gaan.

Moe!

Je kinderen gaan naar school, blijven tussen de middag over en gaan twee dagen per week naar de naschoolse opvang. Op die dagen zijn ze van kwart over acht tot tien over zes van huis.
Reactie van haar: Wat een lange dag. Worden ze daar niet te moe van? Hun beste vriendjes worden meteen na school opgehaald door hun moeder, dat is wel zuur voor onze kinderen. En ze moeten zich bij de opvang zich weer tussen andere kinderen zien te redden. Daar rusten ze ook niet echt uit.
Reactie van hem: Die is lekker moe gespeeld! Dat is het leuke van de naschoolse opvang, daar doen ze allemaal dingen met die kinderen die je zelf niet zo snel doet. En hij ontmoet er ook nog eens andere kinderen. Goed voor hem om ook buiten de klas contacten te hebben.
Leerzaam: Mannen zien kinderen eerder als zelfstandige wezens met een eigen leven.

Troep!

Allebei gewerkt, allebei gejongleerd met kinderen brengen en halen, allebei moe, dus de maaltijd bestaat uit een diepvriespizza. De ontbijtboel staat nog op het aanrecht, rugzakjes en werktassen slingeren rond en de woonkamer is een grote troep.
Reactie van haar: Wat een troep is het hier, ik schiet voortdurend tekort om het hier een beetje op orde te houden. En krijgen ze vanavond wel genoeg vitaminen binnen?
Reactie van hem: Gelukkig, deze dag hebben we ook weer overleefd. Lekker makkelijk eten, straks even al dat speelgoed in de hoek gooien en de vaatwasser aanzetten. Morgen is er weer een dag.
Leerzaam: Mannen kijken naar wat er is bereikt, niet naar wat er nog moet worden gedaan…

Roze bril

Alles wat aandacht krijgt, groeit.

In de praktijk geven we veel aandacht aan problemen, rampen en negatieve zaken. Alles wat mis gaat, wordt uitgebreid besproken. Maar we kunnen ook onze focus verleggen naar mooie, fijne, ontroerende en gelukkige dingen in plaats van allerlei dingen buiten ons die niet goed zijn.

Door die roze bril zie ik allerlei initiatieven om mij heen van anderen, die zich ook willen richten op dat geluksgevoel in plaats van allerlei ellende. Reclamemakers voeren de campagne Weest optimistisch (www.optimistisch.nl). Een vormgever riep mij en mijn collega's vandaag op tot het maken van een goed-nieuwskrant. Ik zie een overweldigend aantal positieve initiatieven, zoals vrijwilligerswerk (www.ikbengeweldig.nl), coach-projecten van jongeren en burgerbuddy's. Ook inspirerend: het project Stoere Vrouwen (www.stoerevrouwen.nl), dat wil laten zien dat ecologisch verantwoord gedrag past in een vrolijke, blijmoedige lifestyle.

Het blije gevoel hangt blijkbaar weer in de lucht!

NB. Zelfs Sigmund (de grimmige psychiater uit de cartoon in de Volkskrant) is in zijn sas. Door de golf van optimisme maken pessimisten als Sigmund zware tijden door. Maar voor Sigmund geldt: hoe meer 'narigheid' (in dit geval dus het optimisme), hoe beter. Toch weer iedereen tevreden.

Overpeinzingen van een DISCO-vrouw

Wij 35-plus-vrouwen hebben carrière gemaakt, we hebben een eigen stijl ontwikkeld en vooral: we hebben geld. In ons gezin geven we in tachtig procent van de aankoopbesluiten de beslissende stem. In marketingjargon zijn we daarom DISCO-vrouwen: Discerning, Increasing years, Stylish, Comfortly Off.

Aangezien we bij onze aankopen vooral vertrouwen op het oordeel van andere vrouwen, hebben de commerciële bladenmakers bladen in het leven geroepen die als onze ‘vriendinnen’ dienst doen. In feite proberen bladen als Esta, La Vie en Rose, Sis, Red, Linda en al die andere nieuwe vrouwenbladen ons op die manier alleen maar te verleiden tot de aankoop van nog meer tasjes, gadgets, cosmetica en powersuits.

De bladenmarkt geldt als het werkterrein van de vrije journalisten, maar met die vrijheid valt het in werkelijkheid vies tegen. Ook de dagbladjournalisten moeten geleidelijk aan de commercie steeds meer ruimte geven. Een kwestie van overleven, nu alle kranten het uiterst moeilijk hebben. De rubrieksadvertenties hebben de kranten verloren aan Marktplaats en consorten, de personeelsadvertenties aan Monsterboard en nieuws aan Google-news. Ondertussen vergrijzen de lezers in rap tempo. In de dagbladwereld geldt het binnenhalen van een aantal 30-plussers als een verjongingsslag van de abonnees, vertelde een dagbladuitgever me onlangs. De gemiddelde leeftijd van een krantenlezer is namelijk 50-plus!.

Dagbladen zetten hun pagina’s wijd open voor de adverteerders. Moesten de ingezonden mededelingen tot voor kort voldoen aan strakke richtlijnen in een afgebakende ruimte, tegenwoordig krijgen de advertenties in kranten als het AD breed de ruimte. Net als bij publiekstijdschriften worden kranten steeds meer een ‘omgeving’ waar bedrijven gericht hun commerciële boodschap kwijt kunnen. De positie van de onafhankelijke journalistiek wordt daarbij steeds onduidelijker.

Als DISCO-vrouw zou ik me nu eigenlijk –geïnspireerd door mijn vrouwenbladenvriendinnen - moeten verdiepen in de nieuwe naturellook van komende zomer of de aanschaf van een nieuwe i-Pod. Ik voel me een fossiel dat ik daarentegen een dagblad lees. Nog wel.