Bladen voor mammoetjagers

Mannen lezen een roman zoals ze een handleiding bestuderen, terwijl vrouwen steun en troost zoeken in literatuur. Een afgrijselijk cliché, maar het werd recent wel bevestigd in het Taalpeilonderzoek 2006 van de Nederlandse Taalunie.

Mannen lezen sowieso andere boeken en -tijdschriften dan vrouwen, namelijk over science-fiction, geschiedenis, strips (Donald Duck schijnt ook veel volwassen abonneehouders te hebben) en hobby's. Als hij eenmaal gegrepen is door een onderwerp, laat hij het niet meer los. En nu we toch de clichés van stal gehaald hebben: dat is natuurlijk logisch, want sinds de oertijd zijn mannelijke hersenen geprogrammeerd voor de jacht van mammoeten. Als jager ben je zo gefocust op het neerleggen van dat dier dat je de rest van de wereld om je heen vergeet. Het beest heeft alleen inmiddels de gedaante aangenomen van een motor of een computer waar ze álles over willen lezen.

Toch zien bladenmakers vooral vrouwelijke lezers als groeimarkt. In de kiosk verschijnt het ene naar het andere blad voor kosmopolitische vrouwen, buitenlevendames en yogaliefhebsters. Vooral de 35-plusvrouwen vormen een doelgroep die in eindeloos veel sub-segmentjes kan worden opgedeeld. Niet zonder reden, want deze groep zit niet alleen aardig in de slappe was, maar is ook invloedrijk. In hun gezin geven ze volgens marketingdeskundigen in tachtig procent van de aankoopbesluiten de beslissende stem.

Ook relatiemagazines voor consumenten richten zich steeds vaker op vrouwen. Bladen van verzekeringsmaatschappijen brengen in hun artikelen over gezond leven bijvoorbeeld vooral vrouwen in beeld. Zij worden niet alleen gezien als de hoeders van een gezonde levensstijl, maar ook als degenen die uiteindelijk de besluiten nemen over een nieuwe polis.

Aangezien vrouwen bij aankopen vooral vertrouwen op het oordeel van andere vrouwen, hebben magazines het gedaante gekregen van vriendinnen. Esta, JAN of Linda verleiden ons tot de aankoop van nog meer cosmetica en accessoires. Ook de kranten transformeren steeds meer van een ‘meneer’ met gezaghebbende opinies in een vriendin met weblogs, discussiefora en videonieuws, waar eindeloos meninkjes worden uitgewisseld.

Wat veel bladenmakers over het hoofd zien, is dat de echte groeimarkt natuurlijk in mannenbladen en -boeken zit. Vrouwen kunnen toch wel doorkletsen (of chatten) via uiteenlopende media, maar de man met zijn passie heeft recht op zijn krant of tijdschrift waar die optimaal met weetjes en cijfertjes bediend wordt. Een plek waar hij zich uit kan leven met broeders, die óók in hun vrije tijd lijstjes van de beste popmuzieknummers maken, vliegtuigen spotten of desnoods Donald Ducks verzamelen. Met veel tips en handleidingen. En uiteraard met foto’s – het mannenoog wil ook wat.

Misschien is zo’n blad op het eerste gezicht niet commercieel interessant – de vrouw beslist immers toch. Maar waarschijnlijk is het wel de man, die spreadsheets bouwt en aan het rekenen slaat bij de jacht op de allerbeste nieuwe verzekeringspolis. Kan hij maar beter een magazine gelezen hebben met een vergelijkend warenonderzoek voor de allerbeste software om goed beslagen ten ijs te komen.


NB: In hetzelfde Taalpeilonderzoek noemen mensen Komt een vrouw bij de dokter van Kluun als het boek dat hun leven het meest ingrijpend veranderd heeft (op nummer twee staat de Bijbel!). Deze roman handelt over een succesvolle man wiens jonge mooie vrouw overlijdt aan borstkanker. Uit onmacht zoekt de hoofdpersoon zijn heil in vreemdgaan. Ben wel benieuwd hoe mannelijke lezers deze roman als handleiding lezen...

Geef Marie meer kansen

Toen ik in de brugklas zat, zag ik in de gangen posters met de slogan ‘Marie wordt wijzer’ hangen. Ik vond het eigenlijk maar een rare kreet. Het sprak toch vanzelf dat meisjes net zoveel kunnen leren als jongens?

Nee dus, want de praktijk is weerbarstiger dan de theorie. Nu, enkele decennia later, zijn er nog steeds grote verschillen in studiekeuzes tussen jongens en meisjes. Meisjes krijgen alle gelegenheid om technische vakken te kiezen, maar ze geven nog immer massaal de voorkeur aan de zachtste vakken die we vroeger ‘pretpakketten’ zouden noemen. Maar – zo luidt dan het verweer – daar kiezen die meisjes toch zélf voor? En we willen toch niet sleutelen aan vrije keuze?

Deze week interviewde ik een wetenschapper, die al bijna dertig jaar de obstakels voor talentontwikkeling van jongeren in het onderwijs bestudeert. Zijn stelling is dat het aanbod aan onderwijs voor een groot deel ook de keuzes van kinderen bepaalt. In het Oostenrijk van anderhalve eeuw terug bracht de heersende muziekcultuur talrijke talentvolle musici en componisten voort. Het communisme in Rusland – hoe verderfelijk ook – leverde veel hoogopgeleide vrouwen in technische beroepen op. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te vinden.

Zijn remedie om van Nederland in dit opzicht een minder achterlijk land te maken (we schijnen het buitenbeentje van Europa te zijn op dit gebied): verdubbel het aantal docenten exacte vakken en de leerlingen zullen volgen. Manipulatie van de vraag is mogelijk, luidt dus zijn stelling. In de gezondheidszorg worden ook de bedden vol gedokterd.

Al dan niet goed opgeleid, als vrouwen moeder worden, volgt een nieuwe horde. Volgens de heersende opvattingen in Nederland dienen ze dan parttime te gaan werken of helemaal hun baan op te geven. Doe je dat niet, wordt je meewarig aangekeken of als een slechte moeder bestempeld. Dat ik een druk leven leid met een 32-urige werkweek, heb ik aan mezelf te danken, wordt mij meegegeven. Dat ook Willem mee zorgt voor huis en kinderen, zien anderen gemakshalve vaak over het hoofd. Mannen krijgen juist op hun werk te horen dat een 32-urige werkweek wel erg weinig is, ook al hebben ze kinderen.

Als de directe omgeving bepalend is hoe mensen handelen, dan is er inderdaad in de Nederlandse cultuur nog veel werk te verrichten. Niet alleen om glazen plafonds te slechten, maar vooral ook om af te komen van plakkende vloeren, die vrouwen afhouden van een eigen carrière. Geef Marie op school meer kansen om wijzer te worden, zodat ze niet hoeft te blijven schrobben.

Kappen, moeders!

Werkende moeders, we houden er massaal mee op, met al die schuldgevoelens. Want ja, we kunnen best wat van mannen leren. Lees maar mee bij de onderstaande voorbeelden, geïnspireerd op een artikel in het blad Toptijd:

Te laat!

Nog even iets afgemaakt op het werk, het verkeer zit tegen. Om vijf voor zes, net voor sluitingstijd, arriveer je bij de naschoolse opvang. Je kind zit als laatste te wachten, de leidster is aan het afsluiten.
Reactie van haar: O wat sneu voor hem, zit hij helemaal in zijn eentje te wachten. Wat zal de juf wel niet denken van mij? Volgende keer moet ik toch echt eerder weggaan.
Reactie van hem: Mooi, ik ben keurig op tijd, de opvang is tenslotte tot zes uur open. Zo te zien heeft hij zich prima vermaakt. Fijn dat hij zijn jas al aan heeft en dat ik niet meer zijn spullen bij elkaar hoef te zoeken. Kom maar mee, dan gaan we lekker naar huis!
Leerzaam: Mannen kijken eerder naar de feiten en denken niet voor anderen.

Ziek!

’s Ochtends ontdek je dat zoonlief koorts heeft en echt niet naar school kan. Je moet naar je werk wegens afspraken die je beslist niet kunt afzeggen. Oma kan bijspringen, oppert hij.
Reactie van haar: Wat vervelend dat we weer een beroep op Oma moeten doen, ze had vast andere plannen. En waarom moet ik zo nodig naar mijn werk, mijn kind is toch veel belangrijker?
Reactie van hem: Fijn dat oma kan bijspringen, zo kunnen wij allebei onze afspraken nakomen. Goed geregeld zo, onze zoon is in goede handen. Oma is immers een ster in het maken van tomatensoep en vertroetelen.
Leerzaam: Mannen durven zichzelf en hun behoeften vóór te laten gaan.

Moe!

Je kinderen gaan naar school, blijven tussen de middag over en gaan twee dagen per week naar de naschoolse opvang. Op die dagen zijn ze van kwart over acht tot tien over zes van huis.
Reactie van haar: Wat een lange dag. Worden ze daar niet te moe van? Hun beste vriendjes worden meteen na school opgehaald door hun moeder, dat is wel zuur voor onze kinderen. En ze moeten zich bij de opvang zich weer tussen andere kinderen zien te redden. Daar rusten ze ook niet echt uit.
Reactie van hem: Die is lekker moe gespeeld! Dat is het leuke van de naschoolse opvang, daar doen ze allemaal dingen met die kinderen die je zelf niet zo snel doet. En hij ontmoet er ook nog eens andere kinderen. Goed voor hem om ook buiten de klas contacten te hebben.
Leerzaam: Mannen zien kinderen eerder als zelfstandige wezens met een eigen leven.

Troep!

Allebei gewerkt, allebei gejongleerd met kinderen brengen en halen, allebei moe, dus de maaltijd bestaat uit een diepvriespizza. De ontbijtboel staat nog op het aanrecht, rugzakjes en werktassen slingeren rond en de woonkamer is een grote troep.
Reactie van haar: Wat een troep is het hier, ik schiet voortdurend tekort om het hier een beetje op orde te houden. En krijgen ze vanavond wel genoeg vitaminen binnen?
Reactie van hem: Gelukkig, deze dag hebben we ook weer overleefd. Lekker makkelijk eten, straks even al dat speelgoed in de hoek gooien en de vaatwasser aanzetten. Morgen is er weer een dag.
Leerzaam: Mannen kijken naar wat er is bereikt, niet naar wat er nog moet worden gedaan…

Máximabos

Stelling 1: Met de juiste gadgets zijn alle mannen te verleiden tot een boswandeling

Stelling 2. Het valt niet mee iederéén in de camera te laten kijken.

Stelling 3: Mannen zijn ijsbrekers.

Stelling 4: Zwemvliezen zijn geen handige ijsschoenen.


Stelling 5: Elke zonzijde heeft zijn schaduwzijde.


Stelling 6: Ga nooit zonder je boswachtersuitrusting op pad.