Posts tonen met het label Kindvriendelijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kindvriendelijk. Alle posts tonen

woensdag 16 september 2009

De fietsstoeltjesfabrikant en de creatieve consument

Fietsstoeltjesfabrikant Bobike ging op zoek naar de wensen van ouders en ontwikkelde een nieuw product voor de Europese markt. En stuitte op allerlei creatief gedrag van consumenten.

Het transport van kleine kinderen in de stad is per fiets vrij hopeloos. De kinderstoeltjes en fietskarretjes zijn wel in orde, maar waar láát je al die spullen als je geen schuurtje of berging op de begane grond hebt? En waar berg je een forse werktas als je je kind wegbrengt naar de kinderopvang en daarna doorfietst naar je werk? We experimenteerden zelf ooit met rugtassen, maar die waren natuurlijk allerminst ideaal voor het kind dat achter in het fietsstoeltje gegord zat. Voor fietstassen bood het kinderzitje echter geen ruimte.

Consumenten vertonen creatief gedrag om dit soort alledaagse problemen te tackelen, ontdekte fietszitjesfabrikant Bobike. Om een nieuw Europese fietsstoel te ontwikkelen, speurde het bedrijf naar de manieren waarop klanten met het product omgingen. Consumenten knutselden zelf reflectors op de stoeltjes of verwijderden de voetsteuntjes, zodat er wel een fietstas onder paste. Sommige crèches hangen speciale haken aan de muur waar de brengende ouder het fietsstoeltje kan ophangen, zodat de halende ouder het kind én fietsstoeltje weer kan meenemen. Andere ouders hebben een wisselfiets met een vast stoeltje, die bij het kinderdagverblijf gestald wordt.

Jasper Hagedoorn van Bobike presenteerde dinsdag op het inspiratiecongres Nieuwe Producten Bedenken 2009 hoe het bedrijf die resultaten had gebruikt om tot een nieuw product te komen. In de nieuwe modellen Maxi City en Maxi Tour, die binnenkort op de markt komen, zitten in ieder geval veel snufjes die ouders zullen plezieren: een fietslamp, een hoofdsteun zodat kleintjes onbekommerd in slaap kunnen sukkelen én een goede mogelijkheid voor een fietstas. Extra aandachtspuntje van Bobike: de bekleding van de zitjes bestaat niet meer uit Mickey Mouse-prints, maar uit een hip design aan de buitenkant! Daar kunnen designbewuste ouders dan uiteraard weer de print van hun fietstas op afstemmen.

Veiligheid staat in ieder geval voorop in het uiteindelijke product. Ingrijpende veranderingen - 'zet het kind achterstevoren voor meer uitzicht' - haalden het niet bij de consumententesten. Voortaan kunnen kinderen geheel vastgesnoerd worden mét fietshelmpje, zodat ze op lange toertochten solide kunnen meereizen.

Het wachten is nu op luidsprekers in de hoofdsteun en een aansluitingsmogelijkheid op een mp3-speler, zodat de kinderen op de fiets naar vrolijke deuntjes kunnen luisteren. Of meteen maar een videoschermpje, zodat de kleine niet tegen de saaie achterkant van zijn papa of mama hoeft aan te kijken. Want de rugzak mag straks overbodig zijn, voor kinderen is er straks achterop de fiets nog steeds weinig te beleven. Dat vraagt weer om nieuwe creativiteit van de ouders.

Verder lezen over creativiteit met kindertransport:

Andere blogs over Nieuwe Producten Bedenken 09:

Stel je dit artikel op prijs? Abonneer je dan op de nieuwe webposts van Ideeënmaker. Kies linksboven jouw rss-feeder en je ontvangt bericht als ik weer een nieuw artikel geschreven heb.

Share/Save/Bookmark

zaterdag 18 juli 2009

Op kinderspeurtocht door het Gemeentemuseum


Musea doen hun best om kinderen te interesseren voor kunst. Speciaal voor mensen die 'jong van geest' zijn, heeft het Gemeentemuseum Den Haag de kelder ingericht tot Wonderkamers en een kinderspeurtocht ontworpen. Werkt dat?

Zoon Niels (8) had zich voorgenomen om deze week het héle Gemeentemuseum te bekijken. Hij hield woord: in drie étappes dwaalden we alle zalen door. Allereerst kreeg hij een kinderspeurtocht over 'kunstdieren' uitgereikt. Hij kreeg ook kleurpotloodjes en een klembordje in een linnen tasje van een aardige mevrouw, dat handig over zijn schouder kon hangen. Daar is over nagedacht.

De dierenspeurtocht leidde ons door een groot deel van het 'gewone' museum, langs het 18e eeuwse poppenhuis van Sara Rothé en uiteraard naar de Wonderkamers. Door de opdrachten bekeek Niels de dierenkaravaan in de vitrine extra nauwkeurig. De bronzen Geit van Luciano Minguzzi was zo zielig, dat hij hem graag echt had geaaid. Opzet geslaagd.

Toch raakte hij vooral gefascineerd door een stuk kunststof buis en twee simpele witte bogen, die zich net buiten de speurroute bevonden. Door de manier waarop deze twee materialen tegen de muur waren bevestigd, zag hij er onmiddellijk een voorstelling in: de slurf en de slagtanden van een olifant. Als dit kunst is, dan was dat heel wat interessanter dan hij altijd had gedacht. Daardoor raakte hij pas echt nieuwsgierig naar de rest van het museum.

Hoewel we door de speurtocht al een behoorlijk stuk afgelegd hadden door de zalen, vond Niels dat we toch helemaal vooraan moesten beginnen. Weer terug naar de glasafdeling dus. Vooral de geslepen glazen met afbeeldingen vond hij knap gemaakt. Ook de aaibare koeien in de wei op de schilderijen van de Haagse School spraken hem aan, net als de pointillistische werken. "Naar kunst kijken, dat is gewoon mooi", zei hij tevreden.

Minder te spreken was hij over een werk met blokjes in primaire kleuren van Bart van der Leck. Dat schilderij was simpelweg nog niet af. Ook met de Victory Boogie Woogie van Mondriaan had hij weinig op. Niet interessant om lang naar te kijken, zei hij over het kostbaarste werk van het Gemeentemuseum. Raar dat die stukjes plaktape er nog op zitten.

Toch trok moderne kunst hem wel degelijk aan. Die kunst hoeft helemaal niet aaibaar of lieflijk te zijn. Hij keek lang naar de geheimzinnige taferelen op het enorme doek Oopsie Daisy van Gé-Karel van der Sterren, waarop hij een vergiftigde rivier, kapotte spullen, rare maanmannetjes en grote wilde planten ontwaarde. De schilder wilde hier duidelijk een verhaal vertellen. Niels vond het een interessante vorm van spoorzoeken.

De meeste museummedewerkers vonden het prachtig dat een jongetje enthousiast de kunstwerken kwam bekijken en de opdrachten van de speurtocht nauwgezet uitvoerde. Al was het wel verwarrend wat kinderen in dit museum wel mogen doen en wat niet.
Zo worden kinderen bij de Wonderkamers aangemoedigd om muziekinstrumenten uit te proberen en zelf te bespelen. Vlak daarna stond een mooi bewerkte piano opgesteld, al even aantrekkelijk om aan te raken. Maar dit was een officieel museumstuk, alleen bedoeld om naar te kijken. De suppoost reageerde ineens onverwacht streng.


Enkele manieren om met een kind naar een schilderij of ander kunstwerk te kijken:
  • Laat het kind vanuit zijn eigen perspectief kijken naar een schilderij. Dat betekent dat je als volwassene je op de achtergrond houdt. Geef het kind gelegenheid uit te zoeken wat hij of zij interessant vindt. Neem het kind daarbij serieus.
  • Zie een kunstwerk als een verhaal. Met een kunstwerk wil een kunstenaar iets overbrengen. Een gevoel delen bijvoorbeeld, een gedachte verbeelden of een reactie op een ander kunstwerk geven. Blijf voor een schilderij staan en laat de vormen en kleuren op je inwerken. Laat het kind vertellen wat hem opvalt en wat hij ziet of voelt. Het gaat niet om goed of fout, maar om een indruk te verwoorden.
  • Stel vragen. Met aanvullende vragen kun je stimuleren om nauwkeuriger naar een kunstwerk te kijken. Waarom denk je dat de kunstenaar dit heeft gemaakt? Wat zie je? Wat probeert de kunstenaar hiermee te zeggen?

Verder lezen:


Share/Save/Bookmark