Posts tonen met het label Bedrijventerreinen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bedrijventerreinen. Alle posts tonen

maandag 29 oktober 2012

Dutch Design Week: zes keer Oud & Nieuw


"Something old, something new...", een van de motto's op de Dutch Design Week in Eindhoven. En dat zagen we op veel plekken terug.

De elfde editie van de Dutch Design Week beleefde gisteren zijn laatste dag in Eindhoven. Samen met duizenden andere bezoekers struinde ik rond op Strijp-S om inspiratie op te doen over ontwerpen, kunst, architectuur en nog veel meer. De rode draad: oude spullen en nieuwe ideeën. 




1. Oud lab, nieuwe ideeën


Something old
Strijp-S is een voormalig terrein van Philips. Vroeger een verboden stad waar duizenden arbeiders hard werkten voor de kost. Nu het creatieve en culturele hart van Eindhoven waar cultuur en design moeten samensmelten.

Een jaartje of zeven geleden was ik hier om een reportage te maken over het hergebruik van de oude fabrieken ('Oude fabriek zoekt bruisende huurder'). Met name het voormalige Natlab sprak tot de verbeelding. Dit is de plek waar Philips spraakmakende uitvindingen deeld. Koningin Wilhelmina en prinses Juliana gebruikten hier voor het eerst een draadloze verbinding om contact te onderhouden met het voormalige Nederlands-Indië. En het wapenfeit dat met de meeste trots uitgedragen wordt: In 1923 bezocht Albert Einstein het laboratorium.

Something new
Strijp-S gold (en geldt nog steeds) als een ambitieus voorbeeldproject voor stedelijke vernieuwing, dus ik had verwacht dat men nu een stap verder zou zijn. Op dit moment is het roemruchte Natlab echter nog steeds in een haveloze staat, vol afgebladderde plafonds en kapotte ruiten.

In de toekomst moet het een nieuwe bestemming krijgen als onderwijsinstelling. In afwachting daarvan maken nu kunstenaars gebruik van de ruimten van het voormalige Natlab. Die zijn daar heel blij mee, dus toch een nieuwe creatieve invulling.

In het kader van de Dutch Design Week zagen we hier enkele humoristische kunstinstallaties op het gebied van kinetische energie: imagination rules. De geest van Albert Einstein waart er gelukkig nog een beetje rond.


2. Bekend gebruiksartikel, nieuwe vorm

Something old
Plastic bestek.

Something new
In deze vormgeving wel weer heel hip!


3. Bestaand materiaal, ander gebruik

Something old
Limonaderietjes.

Something new
Materiaal om een lampenkapje van te fabriceren.


4. Naargeestige plek, andere invulling

Something old
Verlaten en naargeestige plekken, bijvoorbeeld bij viaducten.

Something new
Met deze vlaggetjes kunnen belangstellenden aangeven dat ze geïnteresseerd zijn in die plekken om er een nieuwe invulling aan te geven. Urban campscape heet dat.


5. Oude robot, nieuwe creaties

Something old
Een afgedankte robotarm uit de Chinese auto-industrie.

Something new
Met wat aanpassingen is de robotarm nu in gebruik als '3D-printer' om deze kunststof stoel te fabriceren. Zo wordt afval weer design.


6. Onaanzienlijk materiaal, hernieuwde toepassing

Something old
Houten pallets.

Something new
De mensen van Pop up Pallets ziet de pallets als een soort legoblokjes in het groot en bouwen er allerlei nieuwe dingen van. Omdat het flexibel, duurzaam en stoer materiaal is, maar ook gewoon omdat het leuk is met vaste blokelementen te werken.

Meer inspiratie?

Sigrid van Iersel (Verhaallijnen, Den Haag) is als schrijver en journalist gespecialiseerd in creatief denken en storytelling. Zij is auteur van de boeken Lenig Denken en Toverballen voor het Brein en ontwikkelaar van het online trainingsprogramma Excelleren met Ideeën.

Gemakkelijk op de hoogte blijven van deze artikelen? Vul dan hier je e-mailadres in en ontvang automatisch een mail bij de publicatie van ieder nieuw artikel.




donderdag 30 augustus 2012

Ideeën vangen (3): gastvrijheid op IJsland


Gastvrijheid staat op IJsland hoog in het vaandel. Een land vol wegwijzers, hulpvaardige mensen en koffie.

Ideeënoogst

Deze zomer deden bijna vierhonderd deelnemers mee met mijn minicursus Ideeën vangen. Hoogste tijd om de oogst binnen te halen. Eerder publiceerde ik deze en deze blogposts over de vondsten van enthousiaste deelnemers.
Deze week publiceer ik mijn eigen ideeënoogst, die ik ving tijdens onze rondreis door IJsland. Dit is de derde aflevering.

"Als dit een golfbaan is, geloof ik het ook", denk ik terwijl we het keurig aangeharkte terrein van een energiecentrale oprijden Waar zijn de slagbomen en de beveiliging, waar we een toegangspasje moeten halen? Waar dienen we onze identiteitsbewijzen in te leveren?

Die zijn er niet. Dit terrein met glooiende grasvelden is helemaal vrij toegankelijk. Al kom je hier picknicken, zouden ze het vermoedelijk nòg prima vinden.

Iedere geothermische centrale of waterkrachtcentrale blijkt zijn eigen bezoekerscentrum te hebben. De toegangsdeur schiet automatisch open en ogenblikkelijk komt een blonde jongedame op ons af. Ze wijst ons vriendelijk waar de expositieruimten zijn en waar we koffie kunnen pakken.



Entree van het bezoekerscentrum van het energiebedrijf. Parkeerplaatsen genoeg.

Een uitzondering? Een PR-stunt van het energiebedrijf? Nee, vrijwel overal zijn toeristen op IJsland van harte welkom. Vrijwel alle bezienswaardigheden (ook de grote publiekstrekkers) zijn gratis toegankelijk. Overal word je ontvangen met uitstekende bewegwijzering en uitleg. Is er toch iets niet duidelijk? Wie je ook aanschiet, iedereen is even hulpvaardig.

We voelen ons buitengewoon welkom in dit land. 'Doe-het-zelf' maakt daar deel van uit. Niet gek in zo'n dunbevolkd land. Omdat je daarbij goed gefaciliteerd wordt, straalt deze aanpak evengoed gastvrijheid uit.

Een mooi voorbeeld daarvan is de koffiecultuur. Bij supermarkten staat bij de ingang koffie klaar. In restaurants of cafetaria's krijg je een mok, die je zelf inschenkt, zoveel je maar wilt. In een restaurant konden we onze toch al royale mokken soep laten bijvullen.

Schenk zelf je koffie.

Alles draait hier om vertrouwen. Ik zie nergens bewakers of dwingende bordjes dat je troep in de afvalbak moet kieperen. Toch is het overal netjes. Of het nu op een afgelegen plek in de natuur is of bij een toeristentrekpleister, ik zie nergens zwerfafval slingeren.

Gevangen idee:

Geef vertrouwen en gastvrijheid op alle mogelijke plekken.


Vertrouwen geven werpt in IJsland kennelijk vruchten af. Faciliteer de koffiekannen, stel je terrein open en geef veel informatie. Bezoekers gedragen zich dan als gasten.


Ideeën voor Nederlandse gastvrijheid:
  • Ontvang bezoekers van je bedrijf niet met een slagboom op de parkeerplaats maar met een vriendelijke vrije toegang.
  • Geef de beste parkeerplekken aan je gasten (en reserveer de plekken naast de ingang niet voor de directie).
  • Vraag alle bezoekers om hun naam of vraag waar ze vandaan komen. Spreek ze daarna persoonlijk aan met hun naam.
  • Ontvang alle bezoekers met verse thee en koffie of laat ze het zelf inschenken.
  • Houd met bezoekers een warm welkomstgesprek in de gang of de lift (en staar niet naar de liftknoppen).


Komende zondag lees je deel 4 over de ideeënoogst uit IJsland.

Eerdere afleveringen:
Aflevering 1: Omgaan met overvloed
Aflevering 2: Draag je persoonlijke drama uit


Lees ook het volgende artikel

Sigrid van Iersel is als schrijver en journalist gespecialiseerd in creatief denken en storytelling. Zij helpt bij het verzinnen van meer en betere ideeën en laat in verhalen voelen waarom ze belangrijk zijn. Gemakkelijk op de hoogte blijven van deze artikelen? Vul dan hier je e-mailadres in en ontvang automatisch een mail bij de publicatie van ieder nieuw artikel.




donderdag 11 september 2008

Beschermd bedrijfsgezicht

In onze straat staan zeker zestien verschillende typen woningen. Met uitzondering van het rijtje huizen dat een weggeslagen huizenblok uit de oorlog opvult, passen al deze gevels uit het begin van de twintigste eeuw wonderwel bij elkaar.

Allemaal één rooilijn, eenzelfde soort versieringen op de gevels en balkonhekjes. Maar omdat we allemaal een net iets andere voordeur en raampartijen hebben en sommigen zelfs pronken met een erkertje of een elegant dakkapeltorentje, heeft ieders woning toch iets heel individueels. En dat is heel prettig.

Ondernemers kennen dit soort primaire behoeften ook. Als buitenstaander denk je wellicht dat al die bedrijfsdozen van geribbelde staalplaten en de protserige glaspaleizen op elkaar lijken, maar hun eigenaren weten wel beter. De een onderscheidt zich met een plastic luifel, de ander heeft een speciaal parkeerplaatsje ingericht voor 'onze klanten' - en dus niet voor de klanten van zijn buren. Allemaal hoogst persoonlijk vormgegeven.

Dat ondernemers echt diepe gevoelens hebben voor hun eigen pand, mag je niet onderschatten. Een grafisch ondernemer vertelde laatst dat hij nooit van zijn leven het pand van zijn concurrent zou willen overnemen, een paar honderd meter verder op hetzelfde bedrijventerrein. Al was dat pand uit oogpunt van productie net zo geschikt als zijn eigen pand, hij zou zich in het pand van zijn concurrent nooit thuisvoelen. Iedere vrije ondernemer heeft simpelweg last van ijdelheid, bekende hij.

Wat wél kan op een bedrijventerrein is aaneengesloten bouw van hallen, waaraan iedere afzonderlijke ondernemer toch zijn eigen draai kan geven. Stedebouwkundige Ben Kuipers bedacht zoiets voor een terrein nabij de rijksweg A12. Steensoort en rooilijn zijn voor iedereen hetzelfde, maar met glaspuien, erkers, deuren en andere opsmuk kan iedereen zijn goddelijke gang gaan. De strakke gevel zorgt voor samenhang. En als er met algemeen bruikbare afmetingen gewerkt wordt, is er dikke kans dat een ander bedrijf het pand wél wil overnemen als het eens te koop aangeboden wordt.

Hallen van ijzeren platen veranderen na een jaartje of 30 in afgedankte bouwwerken, maar de aaneengesloten bedrijfspanden staan er misschien over 100 jaar nog wel. Een soort industriële stadswanden, die dan een erfgoedstatus krijgen. Net als de huizen in onze wijk, die nu beschermd stadsgezicht zijn.

zaterdag 5 januari 2008

Groene beloften


De provincie Zuid-Holland heeft deze week 5,6 miljoen euro uitgetrokken voor het opknappen en hergebruik van oude bedrijfsterreinen. Een mooi begin, maar helemaal als de provincie ook op de rem gaat staan als het om het uitgeven van nieuwe bedrijfsterreinen gaat. Vrijwel alle politieke partijen beloofden dit vorig jaar immers in hun verkiezingsprogramma's.

Tot nu toe zijn gemeenten en provincies nog altijd reuze ruimhartig als het gaat om het uitgeven van terreinen aan bedrijven. Want stel je voor dat er een geweldige onderneming langskomt met een enorm potentieel aan werknemers in zijn kielzog, dan wil je die als lokale overheid toch geen nee verkopen? Dus brengen zij het bedrijvenpark alvast in gereedheid, zodat die eventuele ondernemer in een gespreid bedje kan stappen.

Helaas doet de buurgemeente hetzelfde. Als we zo doorgaan, hebben over vijftien jaar een enorm overschot aan bedrijventerreinen, heeft de VROM-raad vorig jaar berekend. Maar de weilanden zijn dan wel omgeploegd.

Extra wrang is het dat het nog nooit bewezen is dat deze manier van werken wel extra werkgelegenheid oplevert. Natuurlijk zal verplaatsing naar een bedrijventerrein bepaalde bedrijven wel de gelegenheid geven om hun vleugels uit te slaan en op die manier meer mensen in dienst te nemen. Maar hoe vaak gaat het niet simpelweg om de verplaatsing van een verouderd terrein naar een nieuw terrein met veel lagere grondprijzen of bedrijvenlokpremies?

Als de voorspellingen uitkomen, worden juist de bedrijventerreinen aan de randen van de stad de zorgenkinderen van de toekomst. Want als het bedrijf zijn lelijke blokkendoos verlaat en naar elders verhuist (gelokt door een nóg goedkopere vestigingslocatie), wie wil het bedrijfspand dan overnemen?

Veel beter dan uitbreiding van bedrijventerreinen aan de randen van de stad is het hergebruik van bestaande industrielocaties bínnen de stadsgrenzen. Echte zware industrie hoort daar natuurlijk niet thuis, maar veel industriële activiteiten zijn ondertussen toch al naar uithoeken als Delfzijl, Polen of verder verhuisd. Wat in Nederlandse steden overblijft, zijn dienstverleners in kantoren. Die geven weinig overlast en zitten graag in een stedelijke omgeving.

Sinds de jaren zestig hebben we bedrijven naar de industrieterreinen verbannen. De jongste trend is juist om wonen en werken weer te mengen. Verouderde industrieterreinen worden weer nieuw leven ingeblazen met sportvoorzieningen, eetgelegenheden, onderwijsinstellingen en meubelwinkels, maar ook met woningen. Woningen en bedrijven staan weer dwars door elkaar, net als in het begin van de vorige eeuw. Het zorgt er hopelijk voor dat toekomstige bedrijventerreinen wat minder doods en lelijk worden.